در مورد حضرت مهدى عليه السلام و موقعيت آن حضرت هر يك وظايف سنگينى بر عهده دارند اينك به برخى از آنها اشاره مى كنيم :
1- ايمان به حتمى بودن خروج حضرت مهدى عليه السلام
در روايات اهل سنت مى خوانيم كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند:من
انكر خروج المهدى فقد كفر بما انزل على محمد(1) ؛((هر كس منكر خروج مهدى
شود به آنچه بر محمد صلى الله عليه و آله نازل شده كفر ورزيده است .))
2- صبورى و تمسك به دين حق در فتنه ها
امام صادق عليه السلام فرمودند:طوبى لمن تمسك باءمرنا فى غيبة قائمنا فلم
يزغ قلبه بعد الهداية(2) ؛((خوشا به حال كسى كه در غيبت قائم ما متمسك به
امر ما شده و قلب او بعد از هدايت منحرف نشود.))
3- تمسك به ولايت امام غايب
امام باقر عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل كرده كه
فرمودند:طوبى لمن ادرك قائم اهل بيتى و هو ياءتم به فى غيبته قبل قيامه و
...(3) ؛((خوشا به حال كسى كه قائم اهل بيت مرا درك كند و در غيبت او قبل
از قيامش به او اقتدا كند و ...)).
4- طلب معرفت امام زمان عليه السلام از خداوند متعال
كلينى رحمة الله عليه به سند خود از ابو بصير نقل كرده كه امام باقر عليه
السلام به من فرمودند:هل عرفت امامك ؟ قال : قلت : اى والله قبل ان اخرج
من الكوفة ، فقال : حسبك اذا(4) ؛((آيا امامت را شناخته اى ؟ عرض كردم آرى
به خدا سوگند قبل از آنكه از كوفه خارج شوم ، فرمودند: بس است تو را در
اين هنگام .))
5- تجديد بيعت و ثبات بر اطاعت
در دعاى عهد از امام صادق عليه السلام مى خوانيم :اللهم انى اجدد له فى
صبيحة يومى هذا و ما عشت فى ايامى عهدا و عقدا و بيعة له فى عنقى لا احول
عنها و لا ازول ابدا ، اللهم اجعلنى من انصاره و اعوانه و الذابين عنه
...(5) ؛((بار خدايا همانا من براى او [حضرت مهدى عليه السلام ] در اين
روزم عهد و پيمان و بيعتى را در گردنم تجديد مى كنم بيعتى كه از آن
بازنگشته و هرگز آن را زايل نمى سازم ، بار خدايا مرا از ياران و كمك كاران
و مدافعين از آن حضرت قرار بده .))
در اين دعا سخن از تجديد عهد با امام خود در هر روز است .
6- مقابله با شبهات و اشكالات
امام صادق عليه السلام در حديثى فرمودند:اياكم و الشك و الارتياب انفوا
عن نفوسكم الشكوك ، و قد حذرتم فاحذروا و من الله اسئل توفيقكم و
ارشادكم(6) ؛((خود را از شك و ترديد دور كنيد و از شك ها بپرهيزيد شما بر
حذر داده شديد پس حذر كنيد و من توفيق و ارشاد شما را از خداوند خواستارم
.))
7- كمك و يارى برادران مومن
امام صادق عليه السلام در حديثى جملهو عملوا الصالحاتدر سوره العصر را بر مواسات و هم يارى برادران دينى منطبق ساخته اند. (7)
در تفسير امام عسكرى عليه السلام آمده است :((هر كس متكفل يتيمى براى ما
شود كه محنت استتار ما او را وامانده كرده و از علوم ما كه به دستش رسيده
او را سرشار كند تا اينكه ارشاد شده و هدايت يابد خداوند متعال در حق او مى
فرمايد:يا ايها العبد الكريم المواسى ! انا اولى بالكرم منك ، اجعلوا له
يا ملائكتى فى الجنان بعدد كل حرف علمه اءلف اءلف قصر ...(8) ؛((اى بنده
كريم كه يارى كننده اى من از او در اين كرم اولى ترم اى ملائكه من براى او
در بهشت به هر حرفى كه تعليم داده يك مليون قصر دهيد ...)).))
8- فريب نخوردن از مدعيان دروغين مهدويت
امام صادق عليه السلام فرمودند:و لتعرفن اثنى عشر راية مشتبهة لا يدرى
اءى من اءى(9) ؛((... و به طور حتم دوازده پرچم و دعوت مشتبه بر پا خواهد
شد كه از همديگر تشخيص داده نمى شود ...)).
9- زياد دعا كردن براى تعجيل فرج
حضرت مهدى عليه السلام در توقيعى كه در جواب سؤال هاى اسحاق بن يعقوب
فرستادند فرموده اند:اكثروا الدعاء بتعجيل الفرج فان ذلك فرجكم(10) ؛((زياد
براى تعجيل فرج دعا كنيد زيرا فرج شما در آن است .))
10- اجتناب از جزع
كلينى رحمة الله عليه به سندش از امام صادق عليه السلام نقل كرده كه
فرمودند:انما هلك الناس من استعجالهم لهذا الامر ان الله لا يعجل لعجلة
العباد ان لهذا الامر غاية ينتهى اليها ...(11) ؛((همانا مردم به جهت عجله
كردن در اين امر هلاك شدند ، خداوند به خاطر عجله بندگان عجله نخواهد كرد
زيرا براى اين امر نهايتى است .))
11- وقت معين نكردن براى ظهور
امام صادق فرمودند:انا اهل بيت لا نوقت(12) ؛((همانا ما اهل بيت وقت معين نمى كنيم .))
12- دوست داشتن حضرت مهدی عليه السلام
در روايات فراوانى به دوستى اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام و از آن
جمله حضرت مهدى عليه السلام سفارش شده است و اين به نوبه خود مى تواند در
جلب توجه مردم به حضرت مهدی عليه السلام و پيروى از دستورات او و ديگر
امامان تاءثير بسزايى داشته باشد.
• آيا امام مهدى(عليه السلام) قيام كننده به كتاب جديد است ؟
پاسخ:
در اين تعبير احتمالاتى وجود دارد:
1- مقصود آوردن قرآن جديد باشد كه قطعا اين احتمال باطل است زيرا امت اسلامى اتفاق دارند بر آنكه در قرآن نقصانى و زيادتى ايجاد نشده و نخواهد شد.
2- مقصود اين باشد كه حضرت عليه السلام قرآن را آن گونه كه در عصر رسول خدا صلى الله عليه و آله بوده مى آورد. يعنى آن را با تقديم و تاءخير در آيات مى آورد. اين احتمال با قول به اينكه قرآن به امر رسول خدا صلى الله عليه و آله تدوين شده سازگارى ندارد.
3- ممكن است كه مراد همان قرآنى باشد كه على بن ابيطالب عليه السلام تدوين كرده است ، قرآنى كه متنش همين قرآن موجود است ولى با بيان شان نزول ، تفسير برخى آيات ، ذكر ناسخ و منسوخ ، عام و خاص ، مطلق و مقيد و برخى خصوصيات ديگر. اين احتمال به واقع نزديك تر است .
امام باقر عليه السلام فرمودند:اذا قام قائم آل محمد ضرب فساطيط و يعلم الناس القرآن على ما انزل الله عزوجل فاصعب ما يكون على من حفظه اليوم لانه يخالف فيه التاءليف(2) ؛((هنگامى كه قائم آل محمد قيام كند خيمه هايى برپا مى شود و مردم قرآن را آن گونه كه خداوند عزوجل نازل كرده فرا مى گيرند و اين امر براى كسانى كه قرآن را امروز حفظ كرده اند بسيار دشوار خواهد بود زيرا با آنچه كه الفت داشته و از قرآن مانوس بوده اند مخالفت و مغايرت دارد)).
4- ممكن است كه مقصود از((كتاب جديد))معارف و مفاهيم بلند و والايى است كه امام از آيات برداشت كرده و به مردم عرضه مى كند ، معانى اى كه براى آنان تازگى دارد و گويا كتابى با مفاهيمى جديد آورده است .
پی نوشتها:
1- بحارالانوار ، ج 52 ، ص 294 ، ح 42.
2- ارشاد مفيد ، ص 344
